Czas czytania: 5 min

Artykuł przedstawia opis i efekty terapii zawodniczki gimnastyki sportowej z zastosowaniem laseroterapii wysokoenergetycznej.

Opis badania

Badanie przeprowadzono u 19-letniej zawodniczki gimnastyki sportowej z 12-letnim stażem, trenującej 24 godziny tygodniowo, prezentującej wysoki poziom sportowy. Zawodniczka doznała urazu skrętnego stawu skokowego po upadku z równoważni podczas treningu specjalistycznego.

Bezpośrednio po urazie badana zastosowała, we własnym zakresie, chłodzenie uszkodzonej kończyny zgodnie z zasadą PRICE. Po 3 dniach zgłosiła się na terapię opisując uczucie niestabilności, kłujący ból po stronie przyśrodkowej stawu skokowego z umiarkowanym obrzękiem. Uczucie niestabilności i dolegliwości bólowe w skali 10 punktowej określiła na 6.

Zastosowano leczenie fizjoterapeutyczne obejmujące zabiegi laseroterapii wysokoenergetycznej przy użyciu aparatu Polaris HP. Parametry zabiegowe: długości fali 808nm i 980nm, moc od 1 do 5 W dla każdego ze źródeł w dawce od 10 do 30 J/cm2, wypełnienie od 20 do 80% ze stopniowaniem zarówno mocy jak i dawki oraz współczynnika wypełnienia. W pierwszych 4 zabiegach stosowano częstotliwość 3000Hz, a następnie 700Hz. Zabiegi wykonywano metodą dynamiczną w obszarze obrzęku i uszkodzonych więzadeł. Ponadto wykonywano drenaż limfatyczny, masaż poprzeczny, ćwiczenia czynne i czynne z oporem, a po kilku dniach wprowadzono ćwiczenia sensomotoryczne. Zabiegi wykonywano co 2 dni.

Po 10 dniach od urazu, czyli po wykonaniu 2 sesji terapeutycznych, wykonano badanie USG.

Wynik badania ultrasonograficznego

W przedziale bocznym: w topografii kompleksu torebkowo-więzadłowego ATFL nie stwierdzono cech istotnego uszkodzenia, więzadło o zachowanym przebiegu, nieznacznie poszerzone – zmienione poobrzękowo. W badaniu Dopplerowskim nie stwierdza się cech wzmożonego ukrwienia więzadła. CFL i PTFL o prawidłowym przebiegu włókien – więzadła w badaniu dynamicznym nie wykazują cech niewydolności. Ścięgna mięśni strzałkowych bez cech zwichnięcia – ale stwierdzono obraz zmian obrzękowych troczków. Prawidłowa ilość płynu w pochewce ścięgien.

W przedziale przyśrodkowym: w zakresie warstwy powierzchownej oraz głębokiej – obraz zmian obrzękowych. Obraz zmian obrzękowych z ubytkiem ciągłości włókien w zakresie warstwy powierzchownej – więzadła piszczelowo-skokowego oraz piszczelowo-piętowego – zmiany rozciągają się na odcinku ok. 10 mm (od krawędzi kości piszczelowej) i najpewniej są odpowiedzialne za objawy bólowe w tej okolicy. Cechy częściowego przerwania w zakresie wiązki głębokiej – nie stwierdzono prawidłowego zarysu włókien więzadła piszczelowo-skokowego przedniego – obraz znacznego stopnia uszkodzenia. Więzadło piszczelowo-skokowe tylne jest poszerzone, zmienione obrzękowo. Więzadło piszczelowo-łódkowe poszerzone, zmienione obrzękowo, niejednorodne. W topografii więzadła rozdwojonego i skokowego (wiązki piętowo-łódkowe) obraz nasilonych zmian obrzękowych, bez cech wzmożonego ukrwienia co sugeruje uszkodzenie I st. Obraz nieznacznego przerostu błony maziowej (najpewniej reaktywnego) oraz płyn w zakresie pochewki ścięgna m. piszczelowego tylnego – bez cech przerwania ciągłości włókien oraz jego wzmożonego ukrwienia.

ryc. 1. Obraz znaczego uszkodzenia więzadła piszczelowo-skokowego przedniego

Ryc. 1. Obraz znacznego uszkodzenia więzadła piszczelowo-skokowego przedniego.

ryc. 2. Obraz uszkodzonego więzadła piszczelowo-skokowego oraz piszczelowo-piętowego

Ryc. 2. Obraz uszkodzonego więzadła piszczelowo-skokowego oraz piszczelowo-piętowego.

W przedziale tylnym: prawidłowa ilość płynu w pochewce FHL. Obraz przerostu błony maziowej bez istotnych cech obrzęku w topografii więzadła międzykostnego, opisywany obrzęk (uraz) PTFL, bez zmian wytwórczych.

W przedziale przednim: nie stwierdzono cech zmian o charakterze konfliktu przedniego w badaniu dynamicznym. Zwiększona ilość płynu w stawie skokowym. Powierzchnie chrzęstne w zakresie stawu skokowo-goleniowego w zakresie dostępnym w diagnostyce o równych obrysach – bez cech uszkodzenia powierzchni chrzęstnej. – dalsza diagnostyka w RM. Nie stwierdzono cech uszkodzeni więzozrostu strzałkowo-piszczelowego – wiązki dolnej. Niewielkiego stopnia zmiany obrzękowe w zakresie wiązki dolnej.

Wnioski: obraz zmian pourazowych w zakresie przedziału przyśrodkowego – z bardziej nasilonymi zmianami w zakresie warstwy głębokiej więzadła trójgraniastego – zwłaszcza części przedniej.

Wynik powtórnego badania USG

W zakresie tkanek miękkich:

W przedziale bocznym – obraz jak w badaniu poprzednim – bez zmian

W przedziale przyśrodkowym – istotna poprawa obrazu w zakresie zmienionych więzadeł w tym: w okolicy zmienionych pourazowo więzadeł warstwy powierzchownej – więzadła piszczelowo-skokowego oraz piszczelowo-piętowego – obraz zmian bliznowatych bez cech istotnego obrzęku w części proksymalnej więzadeł – blizny w tym przypadku lokalizują się w części dystalnej. W zakresie istotnie uszkodzonego więzadła piszczelowo-skokowego przedniego – obraz rozległej zmiany wstecznej (blizny). Nie stwierdzono zmian obrzękowych więzadła piszczelowo-skokowego tylnego oraz rozdwojonego (zmiany nasilone w badaniu poprzednim). Nadal utrzymuje się obraz nieznacznego przerostu błony maziowej (najpewniej reaktywnego)oraz płyn w zakresie pochewki ścięgna m. piszczelowego tylnego.

Wnioski: Obraz w znacznym stopniu zaleczonych zmian pourazowych w zakresie przedziału przyśrodkowego – w okolicy opisywanych w badaniu poprzednim uszkodzeń o charakterze przerwania ciągłości włókien stwierdzono zmiany bliznowate.

Ryc. 3. Obraz zmian bliznowatych więzadła piszczelowo-piętowego po serii zabiegów

Ryc. 3. Obraz zmian bliznowatych więzadła piszczelowo-piętowego po serii zabiegów.

Ryc. 4. Obraz więzadła piszczelowo-skokowego po serii zabiegów

Ryc. 4. Obraz więzadła piszczelowo-skokowego po serii zabiegów.

Po 24 dniach od urazu i wykonaniu 12 zabiegów, pacjentka określiła dolegliwości bólowe na 1 punkt w skali VAS. Ponadto zgłaszała niewielkie uczucie niestabilności. W badaniu USG stwierdzono w znacznym stopniu regenerację uszkodzonych struktur. Literatura podaje, iż czas regeneracji uszkodzonych więzadeł wynosi ok. 6 tygodni.

Z uwagi na brak możliwości kontynuacji terapii przez pacjentkę, zalecono samodzielne wykonywanie ćwiczeń stabilizacyjnych i powolny powrót do treningu ze stabilizatorem lub tapingiem sztywnym. Po 6 tygodniach od urazu pacjentka przestała zgłaszać jakiekolwiek dolegliwości bólowe, pozostało jednak niewielkie uczucie niestabilności na nierównym podłożu.

Ryc. 5. Wykres zmian odczuć bólowych i uczucia niestabilności przed i po terapii

Ryc. 5. Wykres zmian odczuć bólowych i uczucia niestabilności przed i po terapii.

Ryc. 6. Porównanie typowego czasu regeneracji oraz z zastosowaniem laseroterapii wysokoenergetycznej.

Ryc. 6. Porównanie typowego czasu regeneracji oraz z zastosowaniem laseroterapii wysokoenergetycznej.

Wnioski:

Zastosowanie programu terapeutycznego z uwzględnieniem laseroterapii wysokoenergetycznej może w znacznym stopniu wpłynąć na skrócenie czasu regeneracji uszkodzonych więzadeł, a także na dolegliwości bólowe pacjentów po uszkodzeniu stawu skokowego.