Laseroterapia ujęcie fizyczne

Czas czytania: 2 min

Laseroterapia ma swoje początki w latach 60-ty ubiegłego wieku. Światło laserowe nie występuje w naturze. Światło laserowe jest rodzajem fali elektromagnetycznej o pewnych unikalnych parametrach.

Trochę historii

Laseroterapia ma swoje początki w drugiej połowie XX wieku. Pierwszy laser został skonstruowany w 1960 roku przez T.H. Maimana w firmie lotniczej. Kilka lat później E. Mester, węgierski fizyk i pionier terapii laserowej zastosował laser niskiej mocy do terapii trudnych do leczenia ran i czyraków.

Konstrukcja lasera

Konstrukcja lasera

Każdy laser składa się z trzech głównych elementów

  1. Czynnika laserującego jak gaz, płyn, ciało stałe lub półprzewodnik.
  2. Systemu pompującego.
  3. Rezonatora optycznego składającego się z dwóch luster zwykłego i półprzepuszczalnego.

Cechy charakterystyczne światła laserowego

Monochromatyczność oznacza, że promieniowanie wytwarzane przez laser ma głównie jedną długość fali (mała szerokość spektralna). Monochromatyczność daje się uzyskiwać przez rozszczepienie białego światła na pryzmacie. Podobne zjawisko zachodzi w tęczy, powstającej na niebie gdy promienie słońca załamują się w powietrzu wypełnionym kropelkami wody.

Koherentność światła laserowego oznacza, że fale występujące w świetle laserowym są w fazie. Koherentność lasera podobnie zresztą jak i monochromatyczność wynika ze sposobu wytwarzania światła laserowego w rezonatorze optycznym. Tylko uprzywilejowana częstotliwość fali w uprzywilejowanej fazie opuszcza lustro półprzepuszczalne.

Koherentność Niekoherentność
Fale są koherentne Fale są niekoherentne

 

Polaryzacja — światło laserowe jest spolaryzowane. Z puntku widzenia fizyki światło to fala elektromagnetyczna z dwoma składowymi magnetyczną i elektryczną. Polaryzacja takiej fali polega na tym, że składowe elektryczna i magnetyczna podlegają zmianom w wybranych płaszczyznach, podczas gdy światło np. słoneczne jest „chaotyczne” i jego składowe zmieniają się we wszystkich płaszczyznach losowo. Przykładem z życia polaryzacji są okulary polaryzacyjne, które wykorzystuje się do likwidowania np. odblasków od wody lub w okularach do jazdy nocnej. Zwykłe światło można spolaryzować czy to poprzez filtr polaryzacyjny czy też poprzez lustro polaryzacyjne.

Te trzy cechy: monochromatyczność, koherentnośćpolaryzacja powodują, że światło lasera ma unikalny wpływ na tkankę ludzkiego organizmu i nie daje się porównać z jakimkolwiek występującym w naturze oddziaływaniem światłem.